[sf. KHR] I want to be your bird. II (RL)
posted on 27 Oct 2009 15:19 by inozence in YaoiTitle : Iwant to be your bird. II
Fandom : Katekyo Hitman Reborn!
Type : Short fiction (Yaoi)
Pairing : RL
Author : Laven~chA
Date : 30/04/2009
ผมเคยคิดว่าถ้าหากเป็นนก..ก็คงไม่ต้องเจ็บปวดแบบนี้ ถึงเป็นเพียงนกในกรง แม้จะไม่สามารถมีความรักได้แต่ก็ยังมีคนที่รักอยู่เคียงข้าง ..แค่นั้นก็มีความสุขแล้ว
ผมเคยคิดไว้แบบนั้น
“อือ.. พอได้แล้ว!” ผมพยายามอย่างยิ่งเพื่อจะผลักรีบอร์นที่เข้ามานัวเนียออกไป
“ฉันไม่ได้ถามความเห็นแก”
“อื้อออ..” ไม่รู้ว่าคิดไปเองหรือเปล่า แต่พักนี้รู้สึกว่ารีบอร์นจะจูบผมบ่อยขึ้นแถมยังนานขึ้นอีกตังหาก แล้วยังมีมือมาลูบแถวสะโพกผมด้วย นี่มันอะไรกัน!? ทำเอาผมปั่นป่วนไปหมด
“อา~ แฮ่ก! ไอ้โรคจิต!” สิ้นสุดคำด่านั้น กระบอกปืนเจ้าประจำก็ถูกตบลงมาบนหัวของผมอย่างเคยๆให้ตายสิ! จะมีวันไหนไหมที่ผมจะไม่ต้องเจ็บตัวเพราะมัน?
“ไปจัดการงานของแกให้เรียบร้อยล่ะไอ้วัวโง่”
“แล้วแกล่ะ?”
“ฉันก็มีงานของฉันต้องทำสิ” พูดจบแล้วมันก็ออกจากห้องไปผมนึกว่ามันมาทำงานเดียวกับผมซะอีก ไม่รู้ว่ารีบอร์นก็ถูกสั่งงานมาเหมือนกัน
“เฮ้อ~!” ผมไม่รู้จะทำยังไงกับตัวเองจริงๆไม่ปฏิเสธหรอกว่าผมรู้สึกดีเวลาที่ถูกรีบอร์นจูบ ผมดีใจทุกครั้งที่เขาสัมผัสตัวผมแต่นั่นก็ทำให้ผมรู้สึกเจ็บปวดไปพร้อมๆกัน
รีบอร์นกำลังคิดอะไรอยู่?
ในสายตาเย็นชาว่างเปล่านั่นมีอะไรอยู่บ้าง?มันเคยมีผมอยู่ในนั้นซักครั้งไหม?
สำหรับรีบอร์นแล้วผมเคยมีตัวตนบ้างหรือเปล่า?
แต่ผมจะไม่มีวันถามออกไปแน่ เพราะยิ่งแสดงให้เห็นว่าใส่ใจมากเท่าไหร่..
ผมก็ยิ่งรู้สึกเหมือน.. ...พ่ายแพ้...
คืนนั้นรีบอร์นไม่ได้กลับมาที่ห้อง
ผ่านไปอีกสองวันรีบอร์นก็ยังไม่มา
ผมไม่รู้ว่าเขาหายไปไหนไม่มีข้อความอะไรฝากมาถึงผม งานที่ได้รับมอบหมายในโยโกฮาม่าเสร็จสิ้นลงแล้วแต่ผมก็ยังไม่ได้กลับ เพราะหมอนั่นยังอยู่ที่นี่ ผมไม่อยากคิดไปในทางร้ายๆรีบอร์นไม่ใช่คนที่ใครจะทำอะไรได้ง่ายๆ
...แต่เขาก็ยังไม่กลับมาอยู่ดี
ผมควรจะรอต่อไปหรือเปล่า?
ความจริงหมอนั่นอาจจะกลับไปแล้วลืมผมทิ้งไว้ที่นี่ก็ได้
..ผมนอนคิดอยู่ทั้งคืน
วันต่อมามีโทรศัพท์ทางไกลจากอิตาลีรุ่นที่สิบโทรมาสอบถามความคืบหน้าภารกิจของผม
“ทุกอย่างเรียบร้อยครับ”
[ขอบใจมากแรมโบ้คุง แล้วรีบอร์นล่ะ?]
“หมอนั่นยังไม่ได้กลับไปเหรอ?”
[ไม่นี่]
แล้วรีบอร์นไปไหน?
หลังจากวางหูโทรศัพท์ผมก็ตัดสินใจว่าจะไปตามหารีบอร์น
แสงสียามค่ำคืนในโยโกฮาม่าไม่ได้แตกต่างจากที่อื่นๆมากนักผมตระเวนตามแหล่งของนักเที่ยวไปเรื่อย เข้าร้านนู้นออกร้านนี้เผื่อว่าจะมีข่าวของรีบอร์นบ้าง หรือไม่ก็โชคดีเจอหมอนั่นตัวเป็นๆเลย
ปัง! ปัง! ปัง!
มีเสียงปืนดังขึ้นใกล้ๆในขณะที่ผมเกือบจะถอดใจกลับโรงแรมแล้วผมรีบวิ่งไปตามทิศทางที่คิดว่าเป็นต้นกำเนิดของเสียงดังสนั่นด้วยหวังว่าคนที่ผมกำลังตามหาอาจจะอยู่ที่นั่นและจากจุดที่ผมมาหยุดยืน ผมเห็นกลุ่มชายชุดดำประมาณสิบคนกำลังวิ่งตรงมาทางนี้ก่อนที่จะทันได้คิดอะไรผมก็ถูกใครบางคนกระชากเข้าไปในหลืบเล็กๆมืดๆที่อยู่ใกล้ๆจังหวะเดียวกับเสียงระเบิดสนั่นหวั่นไหวที่ดังขึ้นอีกชุดใหญ่
ปัง! ปัง! ปัง!
“ทะเร่อทะร่ามาหาที่ตายหรือไง?!” เสียงกระซิบที่ข้างหูทำเอาผมขนลุกเสียงแบบนี้นี่มัน..
“รีบอร์น!!”
“ชู่ว์!!!” ด้วยสัญญาณนั่นทำให้ผมเงียบเพื่อรอฟังเสียงฝีเท้าที่ใกล้เข้ามาทุกประสาทสัมผัสตื่นตัวเต็มที่ กระชับปืนในมือแน่นเพื่อเตรียมพร้อมทุกสถานการณ์
แต่ไม่รู้ทำไมผมถึงได้ยินแต่เสียงหัวใจของตัวเองเท่านั้นมันเต้นดังซะจนผมแอบสงสัยว่าคนที่อยู่ข้างๆจะได้ยินหรือเปล่า? ไม่นะ! ขออย่าให้ได้ยินเลย..
ผ่านไปไม่นานพวกคนชุดดำก็วิ่งผ่านเลยเราไป
ผ่านไปไกลจนไม่ได้ยินเสียงฝีเท้าอีกแล้ว
“ศัตรู?” ผมรีบยิงคำถามเพื่อทำลายความเงียบกลบเสียงหัวใจของตัวเอง
“แกดูไม่ออกหรือไงไอ้วัวโง่!” แล้วผมก็ถูกตบด้วยกระบอกปืนเป็นครั้งแรกในรอบสามวันแต่ครั้งนี้มันเบากว่าทุกที? ความสงสัยของผมอยู่ได้ไม่นานก็ได้รับคำตอบ เมื่อจู่ๆรีบอร์นก็ทรุดฮวบลง
“รีบอร์น!” ผมจะเข้าไปช่วยพยุงแต่กลับถูกผลักออกมา
“ฉันไม่อยากพึ่งคนต่ำชั้นอย่างแกหรอก” ผมไม่อยากต่อล้อต่อเถียงด้วยจึงได้แต่เงียบเดินตามเจ้าคนจอมยโสพาร่างกายที่บาดเจ็บของตัวเองกลับที่พักอย่างทุลักทุเล
พอกลับมาถึงห้องผมต้องตกใจอีกรอบเมื่อเห็นว่ารีบอร์นถูกยิงตั้งสามนัดมีสองนัดที่ไหล่ขวาและอีกหนึ่งนัดแถวชายโครง(ยังดีที่ตรงนี้แค่ถากๆ)แต่หมอนั่นก็ยังใจแข็งสั่งให้ผมผ่าเอาหัวกระสุนออกแบบสดๆเลือดไหลอาบไปทั้งตัวแต่ไม่ร้องซักแอ่ะ สมกับเป็นรีบอร์น แต่หลังจากทำแผลเสร็จหมอนั่นก็สลบไปเลยผมจึงต้องเช็ดตัวล้างเอาคราบเลือดเกรอะกรังพวกนั้นออกไปให้ก่อนแล้วนั่งลงข้างเตียง
นี่เป็นครั้งแรกที่ผมเห็นรีบอร์นตอนหลับใกล้ๆ
ใบหน้าหล่อคมยามหลับใหลดูไร้พิษสงต่างจากตอนปกติราวคนละคน
ขนตางอนยาว จมูกโด่ง ปากได้รูป ผมตั้งใจจดจำเอาไว้ทุกรายละเอียดรู้ดีว่าถ้าเจ้าของร่างนี้ลืมตาขึ้นมา ผมคงจะไม่มีโอกาสแบบนี้อีกแล้ว
ขออยู่ตรงนี้อีกสักแป๊บนะ.. รีบอร์น
ผมนั่งมองอยู่อย่างนั้น.. ไม่ต่างอะไรจากนกที่เฝ้ามองจากในกรงแม้จะไม่สามารถมีความรักได้ แต่ก็ยังมีคนที่รักอยู่เคียงข้าง ...แค่นั้นก็มีความสุขแล้ว
ผมเคยคิดไว้แบบนั้นจริงๆ
+++++++++++++++++++
Endof part.
Laven's Talk ; ........... - -!