[sf. KHR] I want to be your bird. III (RL)

posted on 27 Oct 2009 15:23 by inozence in Yaoi

Title : Iwant to be your bird. III

Fandom : Katekyo Hitman Reborn!

Type : Short fiction(Yaoi)

Pairing : RL

Author : Laven~chA

Date : 01/05/2009

ผมเคยคิดว่าถ้าหากเป็นนก..ก็คงไม่ต้องเจ็บปวดแบบนี้ ถึงเป็นเพียงนกในกรง แม้จะไม่สามารถมีความรักได้แต่ก็ยังมีคนที่รักอยู่เคียงข้าง ..แค่นั้นก็มีความสุขแล้ว

ผมเคยคิดไว้แบบนั้น

“อือ..” ความเมื่อยทำให้ผมต้องขยับตัวเพื่อหาท่าที่สบายกว่าแต่แล้วก็ต้องลืมตาโพลงเมื่อรู้สึกถึงอะไรอุ่นๆข้างๆตัว

รีบอร์น!!!

รีบอร์นนอนอยู่ข้างๆผม! ไม่สิผมตังหากที่มานอนอยู่ข้างๆหมอนี่

นี่ผมเผลอคลานขึ้นมานอนบนเตียงตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย!?

“ตายล่ะ!” ผมรีบลนลานลุกขึ้นก่อนที่รีบอร์นจะตื่นมาเห็นแล้วใจดีป้อนกระสุนร้อนๆแทนนมอุ่นๆให้ผมทานเช้านี้

“..อย่าไป..” ผมแทบไม่เชื่อหูตัวเองกับสิ่งที่ได้ยินหันกลับไปมองก็เห็นหมอนั่นยังหลับตาพริ้มอยู่ไม่ได้มีทีท่าว่าจะรู้สึกตัวแต่อย่างใดแต่มือข้างหนึ่งกลับจับข้อมือผมไว้แน่น ..ให้ตายสิ

รีบอร์นคงจะเพ้อเพราะพิษไข้

“ขี้โกง..ทำแบบนี้แล้วฉันจะไปไหนได้ล่ะ?” ผมตัดสินใจล้มตัวลงนอนที่เดิม พื้นที่ข้างๆรีบอร์นทำให้ผมรู้สึกอบอุ่นอย่างประหลาดจนอยากจะให้เวลาหยุดอยู่แค่ตรงนี้ตลอดไป

ถ้าปกติหมอนี่น่ารักแบบนี้ก็คงจะดีไม่น้อย

แล้วกัน!! นี่ผมกำลังเพ้อเพราะพิษอะไรล่ะเนี่ย!?

“ตื่นเดี๋ยวนี้นะไอ้วัวโง่!!”

“โอ๊ย~!” ยังไม่ทันที่ผมจะได้ตื่นเต็มตาก็รู้สึกราวกับว่าโลกหมุนติ้วก่อนที่จะเจ็บแปลบไปทั้งตัว โอย~ไอ้บ้ารีบอร์นมันถีบผมลงมาจากเตียงได้ไงเนี่ย?บาดแผลพวกนั้นไม่มีผลอะไรกับมันเลยหรือไง?!ฟื้นเร็วเกินไปแล้ว!!

“ใครใช้ให้แกมานอนตรงนี้วะ!?” กริ๊ก!จริงๆน้า~ หมอนี่คงไม่รู้จักวิธีอื่นนอกจากชี้ปากกระบอกปืนใส่คนที่ไม่พอใจสินะ

“เจ็บ..” ไม่น่าเผลอหลับไปอีกเลย

“ฉันถามว่าใครใช้ให้แกมานอนตรงนี้!? ตอบไม่ดีมีตาย!” เหอะ แล้วยังไงถึงจะเรียกว่าดีล่ะ? จะให้บอกว่าเพราะแกร้องเรียกเสียงกระเส่าและรั้งให้ฉันนอนด้วยหรือไง?จะเอาแบบนั้นไหมล่ะ?

“ฉันเห็นว่าแกมีไข้ก็เลยอยู่เป็นเพื่อนแล้วก็คงจะเผลอหลับไป” ตอบแบบปลอดภัยแล้วกัน ยังไงผมก็ยังไม่อยากตายอยู่ดี

“ฉันจำไม่เห็นได้ว่าให้แกมายุ่งด้วย” นี่มันกำลังจะบอกว่าผมเสือกล่ะสิ ..คงจะจริง

“ฉันยุ่งเองแหล่ะ โทษที!” ผมลุกขึ้นแล้วเดินออกมาไม่อยากจะสนใจไอ้คนไม่รู้จักคุณคนอย่างมันอีกแล้วทำไมผมต้องมาหลงรักคนอย่างรีบอร์นด้วยนะ? นี่มันบ้าชัดๆตอนนี้ผมชักจะสงสัยแล้วว่าเรื่องเมื่อเช้าผมฝันไปเองหรือเปล่า?

..เป็นไปได้

“นี่ไอ้วัวโง่ถ้าสึนะติดต่อมาฝากบอกด้วยว่าฉันจะกลับไปภายในสองวันนี้ตอนนี้ฉันจะไปสะสางงานให้เสร็จก่อน” ตกเย็นรีบอร์นก็เดินออกมาแต่งตัวเตรียมพร้อมออกไปข้างนอกอีก

“แกจะไปทั้งที่ยังเจ็บอยู่เนี่ยนะ?”

“ไม่ใช่เรื่องของแก”

“แต่มัน.. ไม่ปลอดภัย” ผมเผลอพูดเรื่องโง่ๆออกไปจนได้ ทั้งๆที่รู้ว่าไม่มีอะไรปลอดภัยบนเส้นทางสายที่พวกเราเลือกเดินอยู่นี่หรอก

“อย่างน้อยๆก็ควรจะรออีกสองสามวันรอให้แผล..อ๊ะ!!” อยู่ๆรีบอร์นก็รั้งเอวผมเข้าไปซะชิดแล้วยื่นหน้าเข้ามาใกล้ๆ จะจูบอีกแล้วเหรอ?

“ทำไม? กลัวว่าฉันจะตายหรือไง?” ผมกัดริมฝีปากแน่นก่อนตัดสินใจตอบ

“ใช่!เพราะอย่างแกคงไม่ตายดี..โอ๊ย~!” แล้วอย่างที่รู้ว่าผมต้องถูกตบด้วยกระบอกปืนเหมือนทุกที

“หึ ถ้าฉันตายจริงคงจะมีวัวโง่ๆแถวนี้ร้องไห้ขี้มูกโป่งแน่” หมายความว่าไง?หมอนี่รู้ด้วยเหรอว่าผมคิดยังไงกับมัน? รู้แล้วเหรอ?

“พูดอะไรของแก?!” รีบอร์นยิ้มร้ายแล้วหมุนตัวดันผมไปกระแทกกับผนังห้อง ..เจ็บ

“วัวโง่อย่างแกคิดอะไรก็ออกมาทางสีหน้าหมด”

“ห๊ะ!?” นี่ผมแสดงออกขนาดนั้นเลยเหรอ?รีบอร์นต้องนึกหัวเราะเยาะผมอยู่แน่ๆ โธ่~! แรมโบ้เอ๊ย!

“นี่แรมโบ้ ถ้าฉันกลับมาอย่างปลอดภัย แกจะให้อะไรฉันงั้นเหรอ?” รีบอร์นไม่ได้รอฟังคำตอบแต่กลับจูบผมทันทีที่ถามจบ

“อื้อ..” อะไรเหรอ? จะเอาอะไรจากผมงั้นเหรอ? เอ๊ะ!? เดี๋ยวก่อนนะ! เมื่อกี๊รีบอร์นเรียกผมว่าอะไร? หมอนี่เรียกชื่อผมใช่ไหม? แรมโบ้? ทำไม? ผมนึกว่าเขาลืมชื่อของผมไปแล้วซะอีก ทำไมถึงชอบทำให้ผมหวั่นไหวนักนะ?