[fic. KHR] ..อ้อน.. -4- (XS/BF)

posted on 08 Nov 2009 01:01 by inozence in Yaoi

Title : ..อ้อน..

Pairing : XS

Author : Laven~chA

Date : 20/09/2009

Chapter.04

“คือว่านะ บอส..”

“อะไร?” แซนซัสถามกลับงึมงำจวนจะหลับมิหลับแหล่

“ฉันสงสัยมาตั้งแต่เมื่อวานแล้วว่า..” ร่างบางเว้นวรรคนิดนึงเงยหน้าขึ้นมองอีกฝ่ายตรงๆ “..แกจะนอนเฉยๆไม่ได้รึไง? ทำไมต้องดึงเอาฉันไปกอดด้วย!? ฉันไม่ใช่หมอนข้างนะเฟ้ยยย!!!”

ว่าแล้วก็ดิ้นขลุกขลักพยายามผลักอีกฝ่ายออกให้พ้นตัวแต่ยังไงก็ทำไม่ได้ซักทีเพราะสู้แรงถึกกว่าองคนเป็นบอสไม่ไหว

“เฮ่ย!อยู่นิ่งๆไม่ได้รึไงไอ้ฉลามสวะ?! คนจะหลับจะนอน!” ตวาดหงุดหงิด “แล้วยังจะมาส่งเสียงหนวกหูอีกเดี๋ยวปั๊ดเป่าดับ”

“ก็แบบนี้ฉันนอนไม่ได้นี่หว่ามันเมื่อยนะเว้ย!” สควอโล่ยังไม่หยุด แต่ก็ลดเสียงลงและเลิกดิ้นแล้ว

“เมื่อวานยังหลับได้เลย” ตอนนี้ร่างสูงเองก็ชักจะหายง่วงแล้ว

“ก็เมื่อวานมันเหนื่อยนี่หว่า..ฉันก็เลยง่วง” บอกอิบอุบ

“งั้นมาทำให้เหนื่อยกันดีมั้ย?” วงแขนแกร่งเริ่มรัดเอวเล็กๆเข้ามาแนบนิดยิ่งกว่าเดิมสควอโล่ใช้มือยันอกอีกฝ่ายไว้เพื่อไม่ให้ใกล้ไปกว่านี้

“จะ..จะทำอะไร?” พิรุณสีเงินถามสั่นๆชักจะหวั่นใจกับความคิดของเจ้านาย

“หึ..” ไม่มีคำตอบแซนซัสกดจูบกลีบปากบางโดยไม่เปิดโอกาสให้คัดค้านตาคู่สวยเบิกกว้างก่อนจะหรี่ปรือลงเมื่อเผลอปล่อยใจไปกับรสสัมผัสวาบหวามที่ได้รับสองมือเรียวกำคอเสื้อเชิ้ตอีกฝ่ายแน่นด้วยไม่รู้จะทำยังไง ยิ่งเห็นว่าไม่มีการขัดขืนร่างสูงก็ยิ่งได้ใจมือใหญ่เริ่มซุกซนลูบไล้ไปตามเรือนร่างบาง

“อื้ออ.. อา..แซน..ซัส...” สควอโล่หอบตัวโยนหลังจากถูกถอนจูบออกไปใบหน้าสวยแดงเรื่อทั้งจากการขาดอากาศและการอับอายที่ถูกสัมผัส

“เป็นไง?” เสียงทุ้มเอ่ย แล้วกดจูบเบาๆที่เรือนผมสีเงินการกระทำนั้นมันอ่อนโยนซะจนร่างบางนึกอยากจะปล่อยให้อีกฝ่ายทำตามใจชอบเลยทีเดียว “อยากให้ทำต่อมั้ย?”

“คะ..ใครจะอยากเล่า!?.” ปฏิเสธเสียงเบาก้มหน้างุดไม่กล้าสบสายตา

“จริง?” ถามคล้ายจะไม่เชื่อและหัวเราะขำๆในลำคอ

“.........” สควอโล่ไม่ได้ตอบพลางนึกสงสัยตัวเองขึ้นมาบ้าง ทำไมไม่ปฏิเสธไปล่ะ? หรือว่าเราอยากจะให้มันทำอะไรมากกว่านี้งั้นเหรอ?ทำไมล่ะ? คิดอะไรอยู่สควอโล่??

“ฉันจะไม่ทำอะไร..” ความคิดของร่างบางต้องหยุดลงเมื่อเสียงทุ้มเอ่ยขึ้นแทรกมือแกร่งเชยคางอีกคนให้เงยขึ้นมาสบตา แล้วกดจูบลงไปเบาๆ “..จนกว่าแกจะเป็นฝ่าย ‘ร้องขอ’ เอง”

ตาคู่สวยโตขึ้นเมื่อได้ยินคำพูดอวดดีนั้นอะไรมันจะมั่นใจขนาดนั้น?! แซนซัสยกยิ้มมุมปากแล้วพูดคำที่ทำให้คนฟังนึกหมั่นไส้ขึ้นมา

“อ้อนสิ”

“ไม่มีวัน!”

ร่างบางพูดกับอกแกร่ง อะไรกัน??ทำไมถึงไม่กล้าสบตานะ? หรือว่า..ตัวเราเองก็ไม่มั่นใจ?

“หึหึ..” คนเป็นบอสลูบผมนุ่มเบาๆ เหมือนผู้ใหญ่กับเด็กน้อยปากแข็ง

“บอส..”

“หือ?”

“ทำไมแกต้องทำแบบนั้นด้วย?” ร่างบางถามขณะเบียดตัวซุกอกอุ่นของอีกฝ่าย

“อะไร?”

“ก็..แกกอดฉัน..จูบ..ฉัน.. ทำไม?” ถามไปก็นึกอายตัวเองไปที่ปล่อยให้เค้าทำ

“ถามทำไม?”

“ก็ฉันสงสัยนี่”

“แกไม่ควรสงสัยในตัวฉัน” น้ำเสียงอ่อนโยนเมื่อครู่กลับมาแข็งอีกครั้งใบหน้าสวยเงยขึ้นมองร่างสูงด้วยความประหลาดใจ

“แซนซัส..?..”

“ไอ้ฉลามสวะหน้าโง่!!!” ด่าแล้วก็พลิกตัวนอนหันหลังให้หน้าตาเฉยปล่อยให้ฉลามน้อยๆนอนเหวออยู่ที่เดิม อะไรของมันวะ!!?

“เมื่อไหร่จะกลับห้องของตัวเองซักทีรุ่นพี่?” นัยตาสีเขียวมองคนผมทองที่นอนสบายอยู่บอนเตียงผ่านกระจกบนโต๊ะเครื่องแป้งฟรานกำลังนั่งเช็ดผมตัวเองอยู่ เมื่อกี๊เข้าไปอาบน้ำพอออกมาก็เจอเจ้าชายตัวดีนอนอยู่บนเตียงของเค้าแล้ว

“ชิชิชิ.. กลับทำไม? เจ้าชายเพิ่งมาเองนะ”

“แต่ผมจะนอนแล้วนี่ครับ”

“เจ้าชายก็ว่าจะนอนอยู่พอดี..งั้นเรามานอนด้วยกันเลยดีว่า ชิชิ” ชวนแล้วก็ตบที่นอนข้างตัวอย่างเนียนๆ

“เรื่องสิ!คุณน่ะกลับห้องของตัวเองไปเลย” ร่างเล็กถอนหายใจเฮือกใหญ่ “บอกตามตรงนะ ผมไม่ค่อยไว้ใจคุณ”

“ชิชิชิ.. กลัวเจ้าชายจะทำอะไรงั้นเหรอ?”

“อะไรก็ตามที่สมองเกินๆล้นๆของคุณกำลังคิดอยู่นั่นแหล่ะ”

“เอ..ไม่รู้สิตอนนี้คิดอยู่หลายอย่างมากเลย ชิชิ.. เล่าให้ฟังเอามะ?” พูดพลางเลียมีดรูปร่างประหลาดที่พกติดตัวเป็นประจำ..เริ่มแสดงอาการโรคจิตเฉพาะตัวออกมาอีกแล้ว

“...ผม..คิดอยู่เสมอนะว่า..คุณอาจจะเป็นสิ่งมีชีวิตชนิดเลวร้ายที่สุดเท่าที่ผมเคยรู้จักมา” ฟรานพูดออกมาอย่างใช้ความคิดหลังจากที่เงียบไปพักใหญ่

“ชิชิชิ..คนที่ใช้เฮลริงอย่างแกมีสิทธิ์พูดแบบนี้ด้วยรึไง” เบลพูดด้วยรู้จักตัวตนของอีกฝ่ายดีแกเองก็ธรรมดาซะที่ไหนล่ะ เจ้ากบขี้แอ๊บเอ๊ย!

“ช่างเถอะ พรุ่งนี้ต้องตื่นแต่เช้าผมว่าคุณกลับไปเถอะ” ร่างเล็กลุกขึ้นแล้วปีนขึ้นเตียงบ้าง

“เจ้าชายนอนด้วยไม่ได้เหรอ?” ทำเสียงออดอ้อนขอความเห็นใจแต่อีกฝ่ายก็ยังเฉยสนิทเช่นเดิม

“ไม่ได้ครับเพื่อความปลอดภัยแก่ร่างกายและเอกราชองผม”

“เจ้ากบขี้งกอ่ะ เราเป็นแฟนกันไม่ใช่รึไง?”

“แล้วไงครับ? เป็นแฟนก็ไม่ได้หมายความว่าผมจะต้องยอมตามใจคุณนี่นา”

“ทำอะไรไม่ได้แล้วจะมาคบกันทำไมเล่า!?”

“นี่คุณคบกับผมเพราะหวัง ‘เรื่องนั้น’ อย่างเดียวเลยรึไง?” จ้องหน้าอีกฝ่ายตรงๆแม้จะมองไม่เห็นดวงตาคู่นั้น แต่ฟรานก็รู้ดีว่ามันกำลังมองตรงมาที่เค้าเช่นกัน

“ก็ไม่ทั้งหมด...” เบลตอบอย่างใช้ความคิด “..แต่ก็เป็นส่วนใหญ่ชิชิ”

“อา.. ผมล่ะข้องใจตัวเองจริงๆที่ตอนนั้นตอบตกลงคบกับคุณน่ะรุ่นพี่” มือเล็กวางหมอนให้เข้าที่แล้วตบเบาๆเตรียมพร้อมจะนอนแล้ว “ผมเคยคิดนะว่าผมอาจจะโดนวิชามารอะไรของคุณเข้ารึเปล่า?”

ร่างสูงได้แต่ทำหน้ายู่ไม่โต้ตอบกลับไปตัวเค้าเองก็สงสัยอยู่เหมือนกันว่าทำไมคนตรงหน้านี้ถึงตอบตกลงง่ายๆ ในขณะที่เค้านอนคิดมาตั้งหลายคืนกว่าจะตัดสินใจสารภาพออกไปได้

“แล้วที่จริงมันเพราะอะไรล่ะ?” เบลลุกขึ้นนั่งในขณะที่ฟรานล้มตัวลงนอน ใบหน้าหวานหันมามองอีกคนนิ่งก่อนจะเอื้อมมือมาดึงคอเสื้อของร่างสูงลงไปหา

“คุณก็น่าจะรู้อยู่แล้วนี่นา..” จบคำก็จุ๊บเบาๆบนริมฝีปากของคนเป็นเจ้าชาย ก่อนจะปล่อยมือ “ไปนอนได้แล้วครับ ..คุณรุ่นพี่ที่รัก”

“อีกครั้งได้มั้ยอ่ะ?” เบลขอพลางแตะปากตัวเองเบาๆ “เจ้าชายชอบแบบนี้จัง”

“ได้สิ แต่ต้องพรุ่งนี้เช้านะ” บอกพลางยิ้มน้อยๆไม่บ่อยนักที่สายหมอกแสนเย็นชาคนนี้จะยิ้มให้เห็นเบลมองมันอย่างหลงใหลพลางเอื้อมมือไปสัมผัสเบาๆ

“สัญญาแล้วนะ เจ้ากบ”

“คร้าบ~”

“งั้นเจ้าชายไปนอนล่ะ” ว่าแล้วก็ลงจากเตียงและเดินออกไปอย่างว่าง่าย “พรุ่งนี้จะรีบมาทวงสัญญาแต่เช้าเลยชิชิชิ..”

“ฝากปิดไฟให้ด้วยนะครับ”

“อืม..”

“อย่าลืมล็อกประตูนะครับ”

“รู้แล้วน่า ชิชิ..”

“ฝันดีครับ”